Dysautonomia w psach

Dysautonomia w psach

Olivia Hoover

Olivia Hoover | Redaktor Naczelny | E-mail

Dysautonomia jest chorobą, która obejmuje niezdolność autonomicznego układu nerwowego do prawidłowej pracy. Autonomiczny układ nerwowy znajduje się w obrębie układu nerwowego i w większości działa bez rozmyślnego dowodzenia. Ta wrodzona dolegliwość jest również często znana pod nazwą "zespół Key-Gaskell". Dysautonomia dotyczy nie tylko ludzi, ale także psów i kotów. Główny wyzwalacz dysautonomii jest niepewny.

Autonomiczny układ odpornościowy

Autonomiczny układ odpornościowy zarządza wieloma różnorodnymi rzeczami, w tym ślinotokiem, oddawaniem moczu, metabolizmem, ciśnieniem krwi, rytmem serca, poceniem się, oddychaniem, a nawet mięśniami trawiącymi. Psy uczestniczą w tych procesach, w większości przypadków, nieświadomie. Wraz z pogorszeniem się tego obszaru w obrębie układu nerwowego, psy zazwyczaj doświadczają wielu poważnie negatywnych skutków, w tym cierpienia żołądkowo-jelitowego.

Objawy

Jednym z najważniejszych objawów dysautonomii jest trawienie psa. Jeśli pies ma dysautonomię, może stać się oczywistym, że mięśnie w tym konkretnym obszarze jego ciała po prostu nie działają w prawidłowy sposób. Niektóre rzeczy, na które należy uważać, to: rzucanie się, utrata zdolności do utrzymywania ruchów jelit, bóle brzucha i biegunka. Znaki nie są jednak ograniczone do przewodu pokarmowego. Innymi częstymi objawami tego zaburzenia są: problemy z oddawaniem moczu, brak samopoczucia, nietypowe wyczerpanie, zmniejszony apetyt, kaszel, utrata masy ciała, depresja, spowolnienie rytmu serca, oko, usta i suchość w nosie. Jeśli zauważysz jakiekolwiek z tych wskazań u swojego zwierzaka, natychmiast zanieś go do weterynarza.

Zarządzanie weterynaryjne

Weterynarze przeprowadzają szereg testów, aby ustalić, czy pies rzeczywiście ma dysautonomię. Obejmują one na ogół wszystko, od pracy krwi po promieniowanie rentgenowskie. Zarządzanie dysautonomią zazwyczaj koncentruje się na złagodzeniu dyskomfortu niektórych podstawowych objawów. W przypadku niektórych psów lekarze weterynarii mogą na przykład zasugerować leki zwiększające zdolność jelit do poruszania się. Dla innych weterynarze mogą sugerować podniesienie poziomu wilgotności w środowisku życia - sposób radzenia sobie z nadmiernym wysuszeniem błon śluzowych. Tylko weterynarz może ci powiedzieć, co jest odpowiednie i bezpieczne dla twojego psa. Należy pamiętać, że choroba ta często zagraża życiu u psów, dlatego tak ważne jest natychmiastowe zarządzanie weterynaryjne.

Geografia i podatność

Koncepcja choroby u psów po raz pierwszy weszła w powszechną świadomość po tym, jak w 1983 r. Pojawił się jej raport w Wielkiej Brytanii. Od tego czasu psy w Stanach Zjednoczonych, Grecji, Norwegii, Niemczech i Belgii doświadczyły dysautonomii. Zaburzenie to jest szczególnie rozpowszechnione w środkowo-zachodniej części Stanów Zjednoczonych, a mianowicie w Missouri i Kansas. W Stanach Zjednoczonych osoby, które mieszkają w środowisku wiejskim, są szczególnie narażone na dysautonomię, zwłaszcza jeśli przebywają poza domem przez ponad połowę swojego życia. Młode psy są również szczególnie narażone na dysautonomię - uważają, że są w wieku 3 lat lub młodsze.

Naomi Millburn


Podziel Się Z Przyjaciółmi

Podobne Artykuły

add